و سكون عين و جرم بر وزن فعل بفتح فا و عين ، و جريمه بمعنى بريدن ، تمام كردن بچنگ آوردن ، گناه كردن ، شنآن - بد آمدن از كسى با دشمنى و بد اخلاقى . جهت نزول : طبرى ، بعضى گفته‌اند : چون پيغمبر ( ص ) مالى از يهود به قرض ميخواست ، نزد آنها رفت ، حىّ بن اخطب كه رئيس يهود بود گفت : از اين موقع بهتر نيست براى نابودى اين مرد ، خواستند از پشت بام سنگى بر سر آن حضرت بيندازند و بكشندش . پيغمبر ( ص ) متوجّه شد و به زودى از آنجا خارج شد ، آيت يازدهم « اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّه » تا آخر براى دفع اين شرّ نازل شد ، ابن عبّاس گفته است يهود پيغمبر و اصحابش را دعوت كردند كه آنها را بكشند ، آن حضرت خبردار شد ، و نرفت ، اين آيه اشاره بان قضيّه است ، عدّه اى گفته‌اند : در جنگ بطن نخل اعراب مى - خواستند مسلمانان را در حال نماز غافلگير كنند ، پيغمبر ( ص ) مأمور شد نماز را به صورت نماز خوف بخواند « ما تفصيل اين قضيّه را نوشته‌ايم » اين آيه آن قضيّه را براى مسلمين يادآورى كرده است ، از جابر روايت شده است : پيغمبر در يكى از مسافرتها بمنزلى وارد شد ، مردم زير درختهاى خاردارى در بيابان پناهنده شدند كه دمى بياسايند ، پيغمبر هم در زير درختى نشست و شمشير خود را به آن آويخت ، عربى آمد و آن را برداشت و از غلاف برآورد ، و به آن حضرت عرض كرد : چه كسى تو را از من نجات ميدهد ؟ فرمود : خدا ، او شمشير را غلاف كرد و از نيّت بد خود منصرف شد ترجمه : 8 اى مؤمنين براى خدا استوار بر گواهى بحقّ و عدالت باشيد و دشمنى شما با مردمى نبايد وادارتان كند بر گناه بيدادگرى بلكه داد دهيد كه دادگرى به پاكدامنى نزديكتر است و بهتر و از آزار خدا بترسيد كه او خبردار است از آنچه شما ميكنيد . 9 خدا به آن كسان كه مؤمن شدند و نيكوكار نويد داده است كه براىشان آمرزش است و مزدى بزرگ . 10 و آن كسان كه كافر شدند و نشانه هاى ما را دروغ شمردند اين گونه مردم ياران آتش باشند . 11 اى كسانى كه به خدا و پيغمبر گرويده‌ايد به ياد آريد آن روزگار كه گروهى كوشيدند تا بشما دست درازى كنند و خدا آن دستان را از شما بازداشت پس ز خشم خدا پرهيز كنيد كه بايد مؤمنان را تكيه بر خدا باشد